Шлях. Духоўная спэлеалёгія.

Закхэй прагнуў бачыць Езуса, але яшчэ раней Езус прагнуў бачыць Закхэя. “Закхэй! Сыдзі хутчэй, бо сёньня мне трэба быць у цябе ў доме.” Закхэй ўзьлез на дрэва. Езус чакаў яго ўнізе. Нам здаецца, што ў пошуку духоўнага жыцьця трэба бегчы кудысьці ў больш чыстыя вышыні. Але Бог чакае нас у нашым сэрцы. Шуканьне Бога – гэта не духоўны альпінізм, але духоўная спэлеалёгія. Спускайся, Закхэй, спускайся ўсё глыбей і глыбей. У тваім сэрцы, азмрочаным і занятым тысяччу і адным ідалам, твой Гасподзь расчышчае Сабе шлях, знаходзіць Сабе месца. Табе – Яго прыняць. (Ж.-Р.Бушэ, ОР)

***

Закхей жаждал видеть Иисуса, но ещё раньше Иисус жаждал видеть Закхея. «Закхей! Сойди скорее, ибо сегодня мне надобно быть у тебя в доме». Закхей влез на дерево. Иисус ждал его внизу. Нам кажется, что в поиске духовной жизни надо бежать куда-то в более чистые высоты. Но Бог ждёт нас в нашем сердце. Искание Бога – это не духовный альпинизм, но духовная спелеология. Спускайся, Закхей, спускайся всё глубже и глубже. В твоём сердце, омрачённом и занятом тысячью и одним идолом, твой Господь расчищает Себе путь, находит себе место. Тебе – Его принять. (Ж.-Р.Буше, ОР)

***

На фотаздымках - дарога з Гудагаю і крыж пры ўваходзе ў Гудагай. 18.07.2009г.

Гудагай (працяг працягу:)

Ледзьве не забылася пра самае галоўнае напісаць. Там жа яшчэ кірмаш быў, і я набыла сабе зялёна-блакітны паветраны шарык на доўгай вяровачцы. Ну, такі, які сам у неба ляціць, калі яго з рук выпусьціш. Павадзіла я гэтага шарыка за сабой, пашпацыравала зь ім туды-сюды. І столькі шчасьця ён мне прынёс... Потым я ўручыла яго маленькай дзяўчынцы. А дзяўчынка выпусьціла шарыка на волю. Ну а шарык усьміхнуўся нам прыблізна вось так :), памахаў доўгай чырвонай вяровачкай, і зьнік у блакітных нябёсах... :) А з намі засталася сьветлая радасьць і незабыўныя ўражаньні ад сьвята... :)

Пілігрымка ў Гудагай (працяг)

Учора як толькі я выйшла зь цягніка ў Гудагаі, да мяне адразу ж зьляцеліся з усіх бакоў мытнікі ды памежнікі. Яны пачалі вывучаць мой пашпарт ды распытваць, што я зьбіраюся рабіць у Гудагаі, маючы менскую прапіску... :) Неўзабаве высьветлілася, што яны нічога ня ведаюць ні пра фэст, ні пра касьцёл... Памежнікі запатрабавалі ў мяне адмысловую паперу -
дазвол на знаходжаньне ў памежнай зоне. А я ж пра яе ніколі нават і ня чула... Сказалі, што такая папера каштуе 6 тысячаў, і яе можна набыць у любым аддзяленьні Беларусьбанку. Але, дзякуй Богу, на першы раз мне дазволілі прайсьці ў "зону" безь яе.

Ад станцыі да касьцёла трэба ісьці пешшу каля 7 кілямэтраў. Але адна мясцовая кабета, якая таксама сьпяшалася ў касьцёл, спыніла на трасе машыну, кіроўца якой аказаўся вельмі прыемным маладым чалавекам. Спадарыня спачатку запіхнула ў машыну мяне, потым улезла сама, і мы пасьпяхова дабраліся да касьцёла.

А назад я вярталася пешшу. Ішла ўздоўж шашы больш за паўтары гадзіны і, напэўна, ўлезла ў нейкую атрутную траву і вельмі моцна паапякала сабе ногі. Дык зараз правая нага зрабілася ўся ярка-чырвоная і гарыць так, нібыта я ўступіла ёй у пекла. І тэмпература ў мяне паднялася... Вось такая пакутная пілігрымка атрымалася...

Пілігрымка ў Гудагай да Маці Божай Шкаплернай

На 1-м фотаздымку - цудатворны абраз Маці Божай Гудагайскай.

На 2-м, 5-м і 8-м - касьцёл Адведзінаў Найсьвяцейшай Панны Марыі ў Гудагаі.

На 3-м - старыя гудагайскія могілкі.

На 4-м, 6-м і 7-м - убранства касьцёла.

На 9-м - закінутая хацінка выглядвае з-за новага, пафарбаванага плоту.

На 10-м - у Гудагаі абразЫ ўпрыгожваюць хаты ня толькі ўнутры, але і звонку.

На 11-м - прыдарожны крыж.

На 12-м - навакольныя краявіды.