Агнешка - франьцішканка

2011-05-14T10:54:00.000+03:00

Фотаздымкі з выставы "Пагоня"

2011-03-26T21:38:00.001+02:00

1. Галіна Іванова. "Салодкія сны".
2. Алена Юр'ева. "Ля ракі".
3. Ягор Батальёнак. "Райская яблыня".
4. Натальля Піневіч. "Надзея". Дрэва, фарба.

2011-01-22T22:35:00.006+02:00

2011-01-18T14:54:00.001+02:00

2010-12-30T23:22:00.000+02:00

2010-12-16T19:58:00.001+02:00

2010-12-13T21:06:00.001+02:00

2010-12-12T22:49:00.000+02:00

2010-12-09T23:34:00.001+02:00

allaol@mail.ru: Поиск писем

2010-12-09T19:23:00.000+02:00

allaol@mail.ru: Поиск писем

мій блог тільки іноді поповнюється подіями - коли на вулиці зима і за вікном віє вітер, сніг і т.д життя немов завмирає

2010-12-07T12:52:00.000+02:00

2010-12-06T15:39:00.001+02:00

2010-12-06T15:27:00.003+02:00

Міжрэлігійная малітва ў Чырвоным касьцёле

2010-12-02T10:12:00.002+02:00

Gmail - Вхідні - olekalla@gmail.com

2010-11-19T19:14:00.000+02:00

Gmail - Вхідні - olekalla@gmail.com: "Отправлено через панель инструментов Google:"
ну от у Львові осінь і я так стомилася треба звіт зробити? а я ніяк не можу себе заставити

:)

2010-11-11T12:13:00.003+02:00

Герб Смаргоні

2010-10-22T14:13:00.001+03:00

Езус міласэрны

2010-10-21T13:57:00.001+03:00

Найвышэйшы гетман ВКЛ Канстанцін Астрожскі (1460-1530). Мастак Мікола Купава

2010-10-16T12:04:00.002+03:00

Бел-чырвона-белы сьцяг Хрыста

2010-10-16T11:51:00.001+03:00

:)

2010-10-16T02:20:00.001+03:00

У горадзе

2010-10-15T23:09:00.001+03:00

Мілы коцік :)

2010-10-14T17:15:00.001+03:00

Арханёл Міхал

2010-09-30T11:22:00.003+03:00

м.Талачын. Якая ж прыгожая наша краіна! :)

2010-09-26T12:46:00.005+03:00

Касьцёл сьвятога Антонія Падуанскага (інфармацыя ўзята з сайта catholic.by)

У старых хроніках ёсць звесткі, што ў 1604 г. Леў Сапега пабудаваў у Талачыне касцёл, школу і шпіталь для хворых. Аднак лёс гэтага мястэчка быў вельмі зменлівы. Падчас набегу Залатарэнкі і войскаў Напалеона Талачын перажыў значныя знішчэнні. У 1804–1807 гг. тут працавалі базыльяне, якія абслугоўвалі парафію, адкрылі парафіяльную школу. Лепшыя часы пачаліся тады, калі кс. Гроньскі, а пасля – кс. Ян Радзівон, талочынскі пробашч, пачалі весці душпастырскую працу, каб адрадзіць парафію, але з часам усё было знішчана.

Касцёл пад тытулам св. Антонія Падуанскага быў пабудаваны ў 1853 г. Познебарочная трохнававая святыня стаіць на пагорку і бачна з усіх бакоў. Функцыянавала як парафіяльны касцёл да 30-х гадоў мінулага стагоддзя. Пасля вайны будынак прызначылі пад сховішча, склад розных матэрыялаў, пасля часткова адраманавалі, каб зрабіць у ім кавярню і клуб. Вялікімі намаганнямі вернікаў, а таксама кс. Уладзіслава Бліна, тагачаснага пробашча парафіі ў Магілёве, і кс. Юзафа Пятушкі, пробашча з Барысава, 6.04.1993 г. касцёл быў вернуты католікам.

Пакроўская праваслаўная царква і жаночы кляштар - былыя базыльянскія (грэка-каталіцкія) кляштар і царква, 1769г.

Мусульманскія купальнікі

2010-09-03T14:26:00.001+03:00

Святой Франциск и птицы

2010-08-29T12:01:00.004+03:00

Когда Франциск проповедовал им любовь,
Птицы слушали – и взлетали вверх
В синеву, словно стая слов,

Радостью спущенных со святых губ.
Шумя, облетали его кругом,
Садились на рясу и капюшон,

Танцевали и пели, играли крылом,
Воспарившие образы, сон;
Что было лучшим его стихом:

Правда смысла и легкий тон.

ШЕЙМАС ХИНИ
Пераклад з ангельскай мовы - ЕЛЕНА ТВЕРСКАЯ

м.Гарадзея. Навакольныя краявіды і падкоўка на дзьвярох пакінутага дому

2010-08-08T11:36:00.006+03:00

Кажуць, што ў доме з падкоўкай калісьці месьцілася дзіцячая бальніца, а цяпер яго прызначылі пад знос. Але ж выглядае ён даволі прыстойна...

м.Гарадзея. Старажытная прыдарожная каплічка і новая царква.

2010-08-08T11:05:00.003+03:00

Спадарыня Кацярына, дом якой стаіць побач з каплічкай і ў якой захоўваюцца ключы ад каплічкі, заўважыўшы, што я цікаўлюся бажніцай, ласкава прапанавала мне паглядзець яе знутры. Яна патэлефанавала бацюшку і спытала, ці можна адчыніць яе для мяне. Бацюшка даў згоду :)

м.Гарадзея. Касьцёл сьвятога Юзафа

2010-08-08T10:38:00.004+03:00

Парафія існуе з 1923 г.; філіяльны касьцёл згадваецца з XVII ст., сучасны касьцёл пабудаваны ў 1925 г., зачынены ў 1946 г. Парафія адроджана ў 1992 г., касьцёл адноўлены ў 1996г. Знаходзіцца ён ў двух кроках ад чыгуначнай станцыі.

Дрычын

2010-08-01T00:10:00.004+03:00

Аляхновічы "ў сьвіныя галасы" :)

2010-07-31T10:39:00.005+03:00

Проста кот :)

2010-07-22T12:31:00.003+03:00

Менск. Курасоўшчына. Ручай

2010-06-16T22:33:00.010+03:00

Нарэшце ўсталявалася цудоўнае прахалоднае надвор'е :)

2010-06-13T23:00:00.000+03:00

Сьвяты Дух адключае мабільнікі :)

2010-06-09T22:57:00.000+03:00

Размаўляем з мужчынам пра Бога. У яго звоніць мабільнік. Ён бярэ слухаўку і кажа таму, хто патэлефанаваў:
“Прабач, але я не магу зараз гаварыць, бо вельмі, вельмі заняты! Патэлефаную табе крыху пазьней.”
А затым адключае тэлефон…

І тэлевізары Ён таксама ўмее выключаць... :)

:)

2010-06-09T22:56:00.000+03:00

Жанчына радасна сустракае легіянэраў і кажа ім:
О, як цудоўна, што вы нарэшце і да мяне завіталі, бо я ўжо даўна хачу даведацца, як мне па-правільнаму здаць усе свае грахі! :)

Гогаль і мовы :(

2010-06-07T22:54:00.000+03:00

...Доўгае знаходжаньне за мяжой ўраўнаважыла ўкраінскі і расейскі складнікі сьветапогляду М.В. Гогаля, зрабіла арыгінальным і самабытным ягоны погляд на прыроду расейска-ўкраінскіх дачыненьняў, што знайшло адлюстраваньне ў вядомай спрэчцы з В. М. Бадзянскім аб адносінах да расейскай мовы і творчасьці Тараса Шаўчэнкі, перададзенай пісьменьнікам Рыгорам Данілеўскім: «Нам, Восіп Максімавіч, трэба пісаць па-расейску, трэба імкнуцца да падтрымкі і ўмацаваньня адной, валадарнай мовы для ўсіх родных нам плямёнаў. Дамінантай для рускіх, чэхаў, украінцаў і сэрбаў павінна быць адзіная сьвятыня - мова Пушкіна, якою зьяўляецца Эвангельле для ўсіх хрысьціянаў, каталікоў, лютэранаў і багемскіх братоў... Нам, маларосам і рускім, патрэбна адна паэзія, спакойная і моцная, нятленныя паэзія праўды, дабра і прыгажосьці. Рускі і маларос - гэта душы двайнят, якія папаўняюць адна другую, родныя і аднолькава моцныя. Аддаваць перавагу адной у шкоду іншай, немагчыма».
Крыніца:

http://ru.wikipedia.org/wiki/%D0%93%D0%BE%D0%B3%D0%BE%D0%BB%D1%8C,_%D0%9D%D0%B8%D0%BA%D0%BE%D0%BB%D0%B0%D0%B9_%D0%92%D0%B0%D1%81%D0%B8%D0%BB%D1%8C%D0%B5%D0%B2%D0%B8%D1%87
(пераклад мой :)
***
Але добра, што ён хоць беларусаў ня ўспомніў - бо, напэўна, не ўважаў нас за славян... :)

"І ня будзь малаверам..."

2010-06-06T22:51:00.000+03:00

У хвіліны сумненьняў тыя, у чыіх далонях адбыўся цуд Пераісточаньня, атрымлівалі ад Бога знак таго, што Яго прысутнасьць у Эўхарыстыі ні ў якім разе не сімвалічная...

...У 1263г. Багемскі сьвятар, які накіроўваўся у Рым, служыў імшу ў касьцёле сьв.Крысьціны Умбрыйскага гораду Бальсэны. Ён усумніўся ў рэальнасьці ператварэньня хлеба і віна ў Цела і Кроў Хрыста. У той жа момант сьвятар убачыў, што з Гостыі цячэ кроў і залівае карпарал (тканіну, якая падкладваецца пад Гостыю). Калі аб гэтым даведаўся Папа Урбан IV, ён у спэцыяльнай Буле распарадзіўся ўвесьці ў Касьцёле сьвята Цела і Крыві Хрыста. Пачынаючы з 1264г. сьвята адзначаецца ў першы чацьвер пасьля Найсьвяцейшай Тройцы. Яно прысьвечана ўспаміну аб устанаўленьні Езусам Хрыстом таямніцы Эўхарыстыі (Прычасьця). “І, калі яны елі, Ісус, узяўшы хлеб і пабагаславіўшы, паламаў і даваў вучням ды сказаў: прымеце, ешце; гэта ёсьць цела Маё. І, узяўшы чару і аддаўшы хвалу, падаў ім і сказаў: піце зь яе ўсе, бо гэта ёсьць кроў Мая новага запавету, якая ліецца за многіх дзеля дараваньня грахоў.” (Эвангельле паводле Мацьвея, 26:26-28).

Пад час урачыстай працэсіі (у Менску яна адбылася сёньня, фотарэпартаж тут) вернікі дэманструюць сваю веру ў прысутнасьць Хрыста ў Сьвятых Дарах і любоў да нашага Збаўцы. Пад музыку званоў у атачэньні людзей са сьвечкамі і харугвамі ў рукох, сьвятар нясе пад балдахінам Манстранцыю з Хрыстом. Дзяўчынкі ў белым альбо нацыянальным адзеньні кідаюць перад Панам Езусам кветкі. Усе сьпяваюць хвалебныя гімны. Працэсія затрымліваецца каля чатырох алтароў, збудаваных пад адкрытым небам і ўпрыгожаных дыванамі, кветкамі і зелянінаю. Ля кожнага зь іх чытаецца ўрывак з Эвангельля аднаго з эвангелістаў, які сьведчыць, што таямніца Эўхарыстыі ўстаноўлена Самім Езусам Хрыстом. Вернікі дзякуюць Хрысту за Яго прабываньне сярод нас і сьпяваюць гімн “Te Deum”, пасьля чаго працэсія ўваходзіць у храм, дзе адбываецца сьвяточнае набажэнства.

Жанна д'Арк

2010-05-31T22:45:00.000+03:00

St.Joan (19xx) by John William Waterhouse

Беззаганнае Зачацьце

2010-05-31T22:43:00.000+03:00

Беззаганнае зачацьце (Immaculate Conception). Барталямэо Эстэбан Мурыльё. 1617-1682 г.г.
(Мастак таксама быў сьвецкім францішканцам)

...Рэлігійная і рыцарская Гішпанія, якая з Адраджэньнем ухваляе многія францішканскія ідэі, прымушае сваіх каралёў выступіць у абарону прывілеяў Панны Марыі. І сапраўды, не было больш годнай справы для караля, чым гэтая. Невыразныя і палітычна слабыя фігуры Філіпа ІІІ, Філіпа IV і Карла ІІ нечакана адухаўляюцца, калі яны пачынаюць абараняць правы Дзевы моцай сваёй каралеўскай улады, у той час як францішканцы, якім садзейнічаюць самы стары і самы малады Ордэны – бэнэдыктынцаў і езуітаў – змагаюцца за гэтыя правы тэалягічнай зброяй, накіраванай супраць дамініканцаў, якія дапускаюць толькі асьвячэньне (зачацьце Беззаганнай Дзевы), але не Беззаганнае Зачацьце Панны Марыі...

(Августин Джемелли. "Францисканство")

Свабода ў пакоры

2010-05-31T22:41:00.000+03:00

Абсалютная пакора – гэта галеча сэрца, якое ў прысутнасьці Ісьціны адчувае сябе такім маленькім, і ў той жа час такім абароненым і ахутаным такой моцнай Боскай апекай, што лягічна ня можа спадзявацца нічога атрымаць ад людзей. Яно становіцца такім мудрым, каб зразумець, што ніякі дар, нават дар любові, ня варты таго, каб уздыхаць аб ім. Яно вызваляецца ад нясьмелых спробаў “здавацца” і прэтэнзіі “быць”. Малады ці стары, прыгожы ці выродлівы, здаровы ці хворы, любімы ці нелюбімы - усё гэта ня мае аніякага значэньня. Дасканалы францішканін не зацікаўлены ў сабе. Ён з сардэчным і ўсьмешлівым раўнадушшам ставіцца да свайго ўбоства. Ён не зьдзіўляецца і не засмучаецца з-за яго. Усё ягонае жыцьцё сканцэнтравана ў моцнай, палаючай волі, накіраванай на служэньне Богу. На гэтай вышыні, калі ўсе межы эгаізму перакуленыя, душа па-сапраўднаму свабодная. Яна бязьмежна пашыраецца ва ўсім створаным, якое зьяўляецца ўтульным домам любячага Айца, дзе ў кожнага ёсьць сваё месца і свае абавязкі.

(Августин Джемелли. "Францисканство")

Сержукі, Сяргеі і Сергіушы

2010-05-27T22:40:00.000+03:00

У аўторак легіянэры маліліся за ўсіх Сяргеяў, Сержукоў і Сергіушаў. Аб такой малітве папрасіў мяне Сяргей, якога я сустрэла на вакзале, калі ~~хадзіла ў народ~~ выконвала легіянэрскае заданьне. Начытаўшыся ў кнізе Аўгустына Джэмельлі пра духоўнасьць сьвятога Францішка ў ХІІІ –ХV стагоддзях і пра сьвятую Розу зь Вітэрбо – бедную сялянку, якая ў 12-гадовым узросьце ўступіла ў Трэці Францішканскі Ордэн і прапаведавала на вуліцах і плошчах супраць Фрыдрыха ІІ за свабоду Касьцёла і абшчын, я наважылася пайсьці на вакзал адна, бо ісьці ўсё роўна не было з кім, а заданьне трэ’ было выканаць.

Сяргею 35 год. Ён праваслаўны. Жыве ў вёсцы на Берасьцейшчыне. Распавёў мне жахлівую гісторыю аб тым, што нібыта ягоны дом і яшчэ некалькі вясковых дамоў стаяць на тым месцы, дзе калісьці знаходзіўся панскі маёнтак, і ўсе, хто там жыве, альбо заўчасна паміраюць, альбо пакутуюць ад вельмі цяжкіх і невылечных хваробаў. Таму людзі лічаць сваю зямлю праклятай... А ў яго самога ўжо памерла маці і тры родныя браты…

Сяргей зьбіраецца будаваць на сваім падворку невялічкую каплічку – каб асьвяціць зямлю. Ён зь вялікай павагай ставіцца да каталікоў і не разумее, як некаторыя праваслаўныя дазваляюць сабе крытыкаваць Папу Рымскага, дый у пытаньні аб filioque ён таксама на баку каталікоў :)

А некалькі гадоў таму Сяргей працаваў ў жаночым праваслаўным кляштары ў Расеі. Настаяцельніца кляштару – украінка, вельмі ўпадабала ягоную берасьцейска-паляшуцкую гаворку, якая так падобная да ўкраінскай мовы, і, з захапленьнем слухаючы, як ён размаўляе, ўяўляла, што знаходзіцца на Радзіме :)

Манашка тлумачыла яму, як важна адчуць сваё пакліканьне, і як важна адгукнуцца на яго. Яна распавядала пра сваё сьвецкае жыцьцё, у якім ніколі ня мела спакою і пастаянна хварэла. А як толькі апынулася ў кляштары – ўсе хваробы нібыта рукою зьняло, а ў душы пасяліліся ніколі раней не адчуваныя радасьць і ціша – і гэта ня гледзячы на вельмі цяжкую працу і суровыя ўмовы жыцьця…
***
Пане Божа, блаславі ўсіх Сержукоў, Сяргеяў і Сергіушаў, а таксама тых, хто за іх маліўся, а заадно і тых, хто тут прысутнічае… :)

Бог і Рыгоравіч…

2010-05-27T22:36:00.000+03:00

Адна бабуля сказала, што... Бога няма…
- Чаму Вы так вырашылі? - зьдзівілася сястра Натальля.
- Таму што калі б Ён быў, то не было б Аляксандра Рыгоравіча! – упэўнена адказала бабця…

Маргарэт Тэтчар

2010-05-26T22:32:00.001+03:00

Ці зьявіцца калі-небудзь такая жанчына ў Беларусі?..

Margaret Thatcher poses for Time magazine with some of her many cover appearances. Photograph: Terry Smith/Time & Life Pictures/Getty Image

1986, Cornwall, UK: Margaret Thatcher and husband Denis take their holiday host's King Chales Spaniel for a walk along the beach at Constantine Bay

Reagan and Thatcher

Цытаты зь яе прамоваў

• Калі хочаш, каб нешта было сказана – папрасі аб гэтым мужчыну; калі хочаш, каб нешта было зроблена - папрасі жанчыну.

• Сьвет бязь ядзернай зброі быў бы менш стабільным і значна больш небясьпечным для ўсіх нас.

• Казаць пра тое, што вы маеце рэальную ўладу ўсё роўна як гаварыць пра тое, што вы - сапраўдная лэдзі. Калі гэта прамоўлена ўслых, гэта ўжо няпраўда.

• Дэмакратычныя нацыі павінны навучыцца перакрываць тэрарыстам кісларод PR, у якім яны маюць патрэбу.

• Пэрсанальным нападкам на мяне толькі радуюся. Значыць, іншых палітычных аргумэнтаў у праціўніка ўжо не засталося.

• Ня мае значэньня, колькі балбочуць мае міністры, толькі б яны рабілі тое, што я кажу.

• Складаючы сваё ўражаньне пра чалавека за першыя 10 сэкунд, я вельмі рэдка мяняю яго.

• Трэба добра вывучыць свайго ворага, тады аднойчы можна ператварыць яго ў сябра.

• Без эканамічнай свабоды ніякай іншай свабоды быць не можа.

• Кансэнсус - гэта тое, у што ніхто ня верыць і супраць чаго ніхто не пярэчыць.

• Каб выйграць бітву, яе часам даводзіцца даваць двойчы.

• Эўропа створана гісторыяй, Амэрыка - філязофіяй.

• Калі вы ня хочаце ехаць у гэтым цягніку, то няма розьніцы, хутка ён ідзе ці павольна.

(Пераклад з расейскай мовы)

Размова ненароджанага дзіцяткі зь Нябесным Айцом

2010-05-24T14:44:00.004+03:00

- Айцец, калі мая мама будзе тут?

- Хутка, дзіцятка маё, хутка.

- А Ты можаш сказаць, як доўга мне чакаць?

- Са Мною няма меры часу. Яна яшчэ занятая справамі, якія Я ёй даручыў. Калі справы будуць завершаныя, мама будзе тут.

- А ці пазнае яна мяне?

- Так, дзіцятка маё. Я дапамагу ёй цябе пазнаць.

- А як яна выглядае, Айцец?

- Яна выглядае так, як ты. У яе той жа колер валасоў і тыя ж вочы. Ты вельмі падобны на яе.

- Як Ты думаеш, што яна зробіць, калі ўбачыць мяне?

- Яна падбяжыць да цябе, абдыме, возьме цябе на рукі, і будзе ласкаць, бо яна цябе вельмі моцна любіць.

- Айцец, а чаму яна раней ніколі не трымала мяне на руках?

- Бо ў яе не было такой магчымасьці.

- Чаму ў яе не было такой магчымасьці?

- Я ня памятаю, мой маленькі…

(Пераклад з расейскай мовы)

Тэлефон даверу валанцёра-псыхоляга 8-017-313-66-67

***

Прыгожа напісана. Але чаму ж пра тату нічога не сказана?..

Віншую ўсіх са Сьвятам!

2010-05-23T23:42:00.005+03:00

Францішканская капліца ў Менску, вул.Матусевіча-80

2010-05-22T00:02:00.010+03:00

Капліца сьвятога Яна Эвангеліста і сьвятога Максімільяна Кольбэ, а таксама навакольныя краявіды.
Заўтра, 22 траўня а 12-00 адбудзецца ўрачыстае пасьвячэньне капліцы.

А хіба можна на такой забруджанай нецэнзуршчынай мове размаўляць з Госпадам?

2010-05-20T22:29:00.000+03:00

…Большасьць свайго часу пані Івона праводзіць у Чырвоным касьцёле.

- За гэтыя два дзесяцігодзьдзі я так прывыкла, - прызнаецца яна, што інакшага жыцьця сабе не ўяўляю. Я люблю бываць у касьцёле, дапамагаць людзям, адказваць на іх шматлікія пытаньні… Памятаю, летам было. Прыбіраю галоўны алтар, дзьверы храма адчыненыя, заходзяць людзі, разглядаюць абразы і ў мяне пачынаюць распытваць… Я расказала ім гісторыю касьцёла, прыпомніла, як напачатку 90-х вярнулі храм вернікам, прыстасаваны перад гэтым пад Дом кіно, пра фундатара Эдварда Вайніловіча і яго памерлых дзяцей расказала, да мэмарыяльнай таблічкі падвяла, і тады яны пытаюць: «А на каком языке у вас служба идёт?» “На беларускай мове, на польскай, лацінскай, італьянскай…”, - адказваю. «А почему не на русском?..» - перабіваюць яны мяне. “А хіба можна на такой забруджанай нецэнзуршчынай мове размаўляць з Госпадам?”. «А я об этом и не подумал…», - адказаў за іх мужчына, і ўсім стала неяк няёмка…

Вытрымка з артыкула “Жанчына з Крыжам”, надрукаванага ў часопісе “Дыялёг” .

Мусульманін, Агонь і Францішак

2010-05-20T22:28:00.000+03:00

На мінулым тыдні на легіянэрскім заданьні ў бальніцы мы сустрэлі двух каталікоў і аднаго юдэя. А на гэтым тыдні – трох праваслаўных і аднаго мусульманіна. Мусульманін быў малады і сымпатычны. Ён паводзіў сябе вельмі добразычліва, уважліва нас слухаў, задаваў пытаньні і ўвесь час загадкава ўсьміхаўся чароўнай усьмешкай. А я размаўляла зь ім і думала пра брата Францішка, які гатовы быў аддаць сваё жыцьцё за выратаваньне душы сарацынскага султана.

- Дзеля таго, каб ты паверыў, я кінуся ў агонь, і калі згару ў ім, то ведай, што я паплаціўся за свае грахі, калі ж выйду зь яго жывым і здаровым, ты прызнаеш Хрыста сапраўдным Богам і Збаўцам сьвету, - прапанаваў ён султану. Ніколі раней сарацын не сустракаў чалавека, які быў бы гатовы дзеля ягонай душы кінуцца ў агонь. Напрыканцы жыцьця ён прыняў хрысьціянства.

Некаторыя хрысьціяне мяркуюць, што і ў наш час трэба абавязкова навяртаць іншаверцаў, асабліва – мусульманаў. Але дзеля такога навяртаньня патрэбныя вялікія ахвяры. Хто здольны прамовіць сёньня тыя словы, якія прамовіў калісьці сьвяты Францішак, сьмела паўстаючы перад султанам і дбаючы выключна аб выратаваньні ягонай душы?.. Хто здольны на такую любоў да Бога і Ягоных стварэньняў?.. А на такі давер да Яго?..
***
Сьвяты Францішак не баяўся агню. Ён уважаў яго за свайго брата і нічога не шкадаваў для яго. Агонь гэта ведаў. Я таксама лічу агонь сваім братам. Але ці ведае ён аб гэтым? І ці ўважае мяне за сваю сястру?... :)
***
Вось такія думкі ўзьніклі ў мяне пасьля наведваньня хворых у апёкавым аддзяленьні адной зь менскіх бальніцаў...

Сьвяты Андрэй Баболя

2010-05-17T22:25:00.000+03:00

Народная песьня

Сьвентый Андрею, сьвентый Бомболею!
Да дай нам рады ў свем віноградзе.
- Рады бы я да даў, да не мая воля, -
Самога Стварыцеля да яшчэ Пана Бога.
Каторы чалавек з вечара працуе,
То на заўтрашнi дзень яго Бог жалуе.
Галосiкi было, аж ножкi памлелi:
Наехалi казаке да ўсё свавольнiке,
Заганялi за пальцы смаляныя спiцы.
Прыехаў казак, старшый атаманец,
Выняў селязёнку цераз патылёнку...

"Актуаліі..." альбо "Дасталі!"

2010-05-16T13:33:00.011+03:00

Нашу такі во шалік. Бо падабаецца.
Але што могуць падумаць людзі?!... Асабліва ў сьвятле апошніх падзей...
Невядома...

:) :)

2010-05-16T00:53:00.000+03:00

в.Плябань. Касьцёл Найсьвяцейшай Панны Марыі. ХІХ ст.

2010-05-16T00:52:00.000+03:00

Дзесяць год таму касьцёл пачалі перабудоўваць ва Ўсьпенскую праваслаўную царкву. А на ягоным даху жыве бусел, канфэсійную прыналежнасьць якога мне так і не ўдалося высьветліць... :)

в.Плябань. Працяг

2010-05-16T00:51:00.006+03:00

На 1-м і апошнім фотаздымках - касьцёл Найсьвяцейшай Панны Марыі, ХІХ ст. Вось ужо напрацягу 10 год касьцёл перабудоўваецца ва Ўсьпенскую праваслаўную царкву.
На 2-м і 3-м фотаздымках - колішняя плябань. А цяпер у будынку месьціцца мастацкая галерэя, якую сёньня пакінулі на вартаўніка. Заўважыўшы мяне, вартаўнік, як ні дзіўна, зусім не разгубіўся, а адразу ж прапанаваў мне экскурсійныя паслугі, але я ветліва адмовілася, пабаяўшыся, што магу атрымаць няслушную інфармацыю аб некаторых карцінах... :)
На 4-м - прыгожы дамок.
На 5-м - плябанскія нарцысы, якія растуць на лугу, ля ручая, ля касьцёла проста самі па сабе.
На 6-м і 7-м (інтэлігентным людзям глядзець і чытаць не рэкамэндуецца :) - акенца шыкоўнай драўлянай прыбіральні, якая месьціцца пад адным дахам з майстэрняй і гаспадарчымі пабудовамі.

Сэрца сьнягоў. Эдвард Робэрт Х'юз

2010-05-14T22:17:00.000+03:00

Падобна на сэрца Траўня...

Два каталікі і адзін юдэй

2010-05-11T22:15:00.000+03:00

Сёньня на легіянэрскім заданьні ў бальніцы сустрэлі двух каталікоў і аднаго юдэя. І чаго толькі зь людзьмі не здараецца: у аднаго бэнзінавы бак у машыне ўзарваўся, другі – пажар у лесе тушыў, ну а трэці проста папарыў ногі і пасьля гэтага ўжо другі месяц у бальніцы ляжыць… Жыцьцё...

Мястэчка Аляхновічы

2010-05-09T23:33:00.004+03:00

Мястэчка ўпрыгожвае самавіты чыгуначны вакзал і вельмі мілая (нават каталіцкаму сэрцу:) драўляная цэркаўка сьвятога Яна Хрысьціцеля. Цэркаўка стаіць на высокім узгорку, і на яе вэрандзе сустракаюцца, каб пагаманіць, усе паўночныя вятры. Таму там вельмі, вельмі холадна...

Прыгажосьць і бестурботнасьць

2010-05-09T11:23:00.005+03:00

…І аб адзеньні чаго турбуецеся? Паглядзеце на палявыя лілеі, як яны растуць: не працуюць, не прадуць; а Я кажу вам, што й Салямон у-ва ўсёй славе сваёй не адзяваўся так, як кожная з іх. Калі ж траву палявую, якая сягоньня ёсьць, а заўтра будзе ўкінена ў печ, Бог гэтак адзявае, дык ці не балей таго вас, малаверныя? (Мацьвея 6: 28-30)

Дачка Дубравы і Ветра (Anemone Nemorosa)

2010-05-08T23:50:00.007+03:00

Усім добрага дня. Мяне завуць Анэмона. Я самая звычайная, малапрыкметная, простая і сьціплая веснавая кветка-бялянка. А жыву я ў Дубраве, якую вельмі люблю. А яшчэ я люблю Вецер.

Вось ён падзьмуў зусім лёгенька, а я ўжо гайдаюся на сваёй тонкай, высокай сьцяблінцы, памахваючы пяшчотнымі, далікатнымі пялёсткамі, нібыта вясёлы матылёк белымі крылцамі

Вы можаце сустрэць мяне ў Дубраве раньняй вясной. Я зьяўляюся там адразу ж, як толькі растае сьнег. Але сьпяшайцеся, бо калі на дрэвах пачнуць распускацца лісточкі, я буду ўжо ў іншым месцы. Ласкавы, цёплы Ветрык падхопіць мяне, я радасна ўзмахну белымі пялёсткамі-крылцамі, і мы адправімся ў чароўную вандроўку да Неба. А ў Дубраву вернемся толькі наступнай вясной… :)

Пакутлівая доля...

2010-05-02T22:11:00.000+03:00

...Гнацца за прывідным шчасьцем, прымаючы бачнае дабро за абсалютнае, – пакутлівая доля ўсіх людзей; адчуваць больш, чым можна выразіць – пакутлівая доля паэта; палаць жаданьнем стаць дасканалым і спазнаць Бога – пакутлівая доля сьвятога; любіць, ня будучы любімым – пакутлівая доля Хрыста. Як па-сапраўднаму любячы чалавек, сьвяты Францішак хацеў пакутаваць цярпеньнямі любімага…

Чаму за табой?

2010-05-01T22:08:00.000+03:00

( Сьвяты Францішак і сьвятая Клара. Карціна Жузэфы Абідушскай)

Усявышні стварыў сьвятога Францішка паэтам у тым сэнсе, які укладвалі ў гэтае слова старажытныя грэкі, разумеўшыя паэзію як дзеяньне. Францішак любіў паэзію не як чытаньне, але як думку, як пачуцьце, як пакуту, як тое, што ўспышкамі азарае хуткаплыннасьць быцьця; ён любіў ня тую паэзію, якая застаецца на паперы, але тую, якой жывуць – працуючы, ахвяруючы, змагаючыся, паміраючы. Таму замест таго, каб сьпяваць песьні хвалы беднасьці, ён сам робіцца бедным; замест таго, каб усхваляць міласэрнасьць, ён даглядае пракажоных і замярзае ад холаду, аддаючы сваё адзеньне жабракам; замест таго, каб захапляцца кветкамі і птушкамі, гарамі і лясамі, ён проста жыве сярод іх і становіцца для іх сваім. Але, нават ператварыўшы сваё жыцьцё ў паэзію, ён не супакойваецца, бо сапраўдная паэзія невычарпальная і, не знаходзячы для сябе выйсьця толькі ў адным дзеяньні, пачынае шукаць іншых больш высокіх шляхоў. Але ж паэты, дзякуючы свайму боскаму неспакою, шукаюць ва ўсіх стварэньнях бясконцае і бясконца надрываюць сабе сэрца. Таму гасподзь прынёс Францішку яшчэ адзін бясцэнны дар. Ён улюбіў яго ў Сябе. Любоў да Бога прывяла сьвятога Францішка да поўнага насьледаваньня Хрыста, нябачанага, напэўна, ажно з часоў апосталаў.

Пасьля заручынаў са спадарыняй Беднасьцю слова “мой”, гэтае галоўнае слова ненасытнага жаданьня, высакамернага валоданьня і эгаістычнай любові, становіцца для брата Францішка не прыймальным ні да якой рэчы і ні да якой істоты; але і аб сабе ён ужо ніколі ня скажа “твой”, бо слова гэтае выражае крайнюю ступень самаадрачэньня.

Сьвяты Францішак любіць Боскія стварэньні ня толькі з багавейнасьцю верніка, але і з чыстай радасьцю эстэта, разумеючы, што прага валоданьня замінае сузіраць прыгажосьць.
Адсюль новая пропаведзь, якая запазычвае зьмест у жыцьця і мову ў народа; адсюль гімны, напісаныя на народнай мове і ўліўшыя ў старую веру новы струмень радасьці; адсюль зразумела, чаму такія непапулярныя ў сьвеце самаадрачэньне, пакаяньне, аскетызм паўстаюць цяпер у сваёй гераічнай прыгажосьці, увасабляючы дарагія сьвету ідэалы любові і рыцарства.

Любоў да Бога, стаўшая да сьвятога Францішка ўсім жыцьцём, дазваляла яму бачыць дабро ва ўсіх стварэньнях, бачыць мужных і надзейных сябровак у жанчынах, якія нават не былі яму сваячкамі. Гэтая любоў дазваляе яму стварыць Гімн брату Сонцу і выхаваць дзьвюх такіх падзьвіжніц духа, як сьвятая Клара і Джакаміна дэі Сатэсолі. Зь яго новай шчасьлівай канцэпцыі прыроды і жанчыны выйдуць два напрамкі ў літаратуры – народны “хвалебных песень” і арыстакратычны “салодкага новага стылю”; выйдзе новы жывапіс, прадстаўнікі якога (як Францішак сам мог пераканацца) пішуць укрыжаванага Хрыста з паміраючых, Хрыста немаўлятку – зь дзетак, Панну – зь дзяўчат і жанчын, сьвятых – з манахаў і простых вернікаў, Сьвятую Зямлю – з пэйзажу, які першым трапіў на вочы, а Рай – з квітнеючых травеньскіх садоў.

Любоў да Бога прымушае яго знаходзіць радасьць ва ўсім, асабліва ж у дасканалым цярпеньні, і прыводзіць яго да высновы, што жыцьцё цудоўнае. І тым больш цудоўнае, чым больш яно пакутлівае… (Пераклад з расейскай мовы)

Я сільна наяжджаю на маскалёў, а харошая дзевачка Юля з Расеі хоча папрасіць прабачэньня ў беларусаў

2010-04-28T22:06:00.000+03:00

«Мы не ожидали, что так получится, что извержение затронет всю Европу. Извините и нас, и вулкан», — говорит одна из исландских фермерш.

Подробнее: http://news.mail.ru/society/3706680/

nyulia

На москалей знакомая белоруска очень сильно наезжает.
Может мне за все века перед ней извиниться?)
Чем я хуже фермерши? )

nataliabaranova

Кстати, если искренне, то это обычно приносит добрый плод.
Если извиниться- в смысле высказать свое сожаление за то, что было плохо со стороны РОссии по отношению к Белоруссии.

http://nataliabaranova.livejournal.com/142418.html - вот здесь вот девушка из России извинялась за войну в Афганистане перед афганской женщиной.

emieryka

Ой, няўжо так сільна? :)
За "сільна" прабачце. Пастараюся наяжджаць крыху слабей :)

Толькі Юля ня ведае, за што трэ' прабачацца.
Мо' хто падкажа? Па пунктах. Пачынаючы з самага пачатку!

Дыскусія ўжо была тут http://emieryka.livejournal.com/104550.html і тут http://emieryka.livejournal.com/106162.html

Я помню як завуць ўсіх кошак і сабак...

2010-04-23T08:38:00.000+03:00

Я помню як завуць ўсіх кошак і сабак –
Тых, што дарылі мне сваё сьвятло і радасьць
Нібыта ёсьць у іх ліхтарыкі ў ілбах -
Запальваў іх Гасподзь, запальвала іх сьвятасьць.

Я помню як мяне Пушок суправаджаў,
І як паважна лапкі перастаўляла кошка,
Даўно ўжо іх Гасподзь ў Нябесны край забраў,
Мне на зямлі бязь іх так сумна і трывожна...

Мне з кожным Божым днём ўсё горш і ўсё цяжэй,
Ня ўкрыцца ад бяды, і ад людзей ня зьбегчы…
Мяне мураш пабіў і дзюбнуў верабей,
А злая жабка ледзь не утапіла ў рэчцы…

(вольны пераклад верша Веньяміна Блажэннага)

***
Я помню имена всех кошек и собак,
В пути моем земном светивших мне когда-то
Как будто есть у них фонарики во лбах –
Их зажигал Господь, их зажигала святость.

Я помню, как меня сопровождал Полкан,
И лапки не спеша передвигала кошка,
Теперь они ушли куда-то в облака,
Без спутников моих мне стало так тревожно…

Теперь меня в пути ударит муравей,
И жаба, осерчав, меня утопит в луже, –
Не скрыться от беды, не скрыться от людей,
И с каждым Божьим днем все горше мне, все хуже.

Вениамин Блаженный

Міласьціна

2010-04-22T23:02:00.006+03:00

Калі даеш міласьціну, як разабрацца, хто сапраўды галадае, а хто – не? Спакуса дапамагаць толькі па-сапраўднаму бедным старая як сусьвет. Вось тут і трэба прыпомніць прытчу аб добрым семені і аб пустазельлі. Выбіраць – не нашая справа, бо гэта можа прычыніць непапраўную шкоду. Мая міласэрнасьць і мае грошы – ці настолькі яны міласэрныя, што я мушу разьмяркоўваць іх толькі тым, каго лічу годным?.. Ж.-Р.Бушэ, ОР.

Загадкавая беларуская душа…

2010-04-22T22:56:00.000+03:00

На легіянэрскім заданьні разам зь сястрой спрабуем размаўляць на духоўныя тэмы з 70-гадовым мужчынам. А ён нам кажа:
- І што вы можаце мне распавесьці? Я таксама каталік, але малітваў ведаю нашмат больш за вас, і ўсе – напамяць.
Мы:
- Напэўна, Вы ведаеце: “Ойча наш”, “Вітай Марыя”, “Хвала Айцу”, Сымбаль веры”..? А якія яшчэ?
Мужчына:
Не, я малюся па-расейску.
Мы:
- Па-расейску? Але ж у Менскіх касьцёлах нават няма расейскамоўных набажэнстваў…
Мужчына:
- Я малюся па праваслаўнаму малітоўніку. А што, нельга? Бог жа адзін. Да таго ж беларускую мову я ня ведаю.
Мы:
- Ну канечне ж можна. Але чаму ж Вы ня ведаеце роднай мовы? Вы ж, напэўна, вучыліся ў беларускамоўнай школе?
Мужчына:
- Так. Вучыўся. Але калі тое было… Расейская мова мне бліжэй. А мы з жонкай калісьці ў Баўгарыі адпачывалі, дык там да нас, рускіх, так добра ставяцца…
Мы:
- Дык Вы ж беларус… А да рускіх там добра ставяцца, бо напрыканцы XIX стагодзьдзя Расея вызваліла Баўгарыю ад турэцкага прыгнёту. Да таго ж рускія лю…
Мужчына, перабіваючы нас на палове слова:
- Ой, дзевачкі, толькі ня трэба мне казкі пра рускіх людзей распавядаць. Бо ўсе ж ведаюць, што “лягчэй будзе сэрцу, як згіне маскаль” ! Вось…

Я – быдла. Ім і застаюся...

2010-04-21T23:54:00.000+03:00

“Для мяне жыцьцё зь Езусам – гэта, ў першую чаргу, клопат аб тым, каб іншыя людзі таксама маглі Яго сустрэць і каб ім было як мінімум так жа добра, як і мне. А рознага кшталту фармалістычны падыход да чалавека (мы – харошыя і добрапрыстойныя, а яны – быдла) мяне заўсёды адштурхоўваў. Я проста аднойчы выбрала, што я – быдла, ім і застаюся да гэтага часу. У большасьці людзей, якіх я тут сустракаю, ёсьць цудоўная рыса – яны ніколі не прытвараюцца. Яны добра ведаюць, хто яны такія: грэшнікі, алькаголікі, бамжы (прычым, бамжы часьцей за ўсё па сваёй віне). Яны ўсьведамляюць, што іхняе жыцьцё не ўдалося, і мне вельмі балюча, што гэтыя людзі ня могуць ўбачыць у касьцёле міласэрнасьці Хрыста, бо яе там так мала праяўляюць. Так, часам яны паводзяць сябе вельмі дрэнна. Але давайце паглядзім, як паводзяць сябе касьцельныя людзі. Частка так званых добрапрыстойных каталікоў паступае ня менш амаральна, але, магчыма, ім “шанцуе”, бо яны людзі “цёртыя” і ўмеюць зрабіць так, каб ніхто нічога не заўважыў. Альбо яны настолькі “ўгразьлі” у ілжы, што ўжо ня маюць сілаў прызнацца ў гэтым нават самім сабе. Таму, калі Гасподзь церпіць нас такімі, якімі мы ёсьць, то і мы, учапіўшыся за Яго, мусім быць цярплівымі з гэтымі людзьмі.

Я веру ў сьвятло ў чалавеку. Веру, што ў кожным чалавеку зьзяе сьвятло Ўваскрасеньня, і Хрыстос упарта прабіваецца праз наш змрок. Для мяне вельмі важны фрагмэнт Эвангельля, дзе Езус кажа: ”Я быў галодны, і вы далі мне есьці”. Ён не пытаецца гэтых людзей, веруючыя яны, ці не, Ён не пытаецца ў іх пра догмы і канфэсійную прыналежнасьць. Ён не пытаецца, ці быў ты наркаманам, ці была ты прастытуткай, ці быў ты біскупам (прабачце, што пералічваю ў такой пасьлядоўнасьці). Я жыву з усьведамленьнем таго, што толькі выпадкова я не апынулася на вакзале. Да таго ж нідзе не сказана, што я там аднойчы не апынуся. Менавіта сьвятло Ўваскрасеньня Хрыста і Ягоныя словы аб Страшным судзе дазваляюць мне любіць маіх сабратаў, якія, як і я, не сьвятыя...”

Урывак зь інтэрвію зь сястрой Малгажатай Хмялеўскай. Абшчына “Хлеб жывы”.
http://lazfam.ru/2008/02/29/iz-intervyu-s-s-malgozhatoy-hmelevskoy/#more-134

***
А ля Чырвонага касьцёла Эдзік, як і заўсёды, стаяў з працягнутай рукой.
- О, Вы ізноў на сваім пасту! – пажартавала я
- Я стаяў каля Катэдры, але мяне адтуль прагналі, - адказаў Эдзік. - Мужчына пачаў абурацца і крычэць, што я падманваю людзей. А я сказаў яму: “Вы мне проста зайздросьціце. З-за таго, што Пан Бог мяне любіць. І што Ён да мяне добры і міласэрны…”

Касьцёл, аўтазак і вясна

2010-04-21T00:05:00.005+03:00

То быў звычайны дзень вясеньні (АРЛ у чарговы раз кудысьці кагосьці пасылаў)

І лЮдцы бегалі наўкола… (а сярод іх і апазыцыянэры, між іншым)

А я стаяў у (ачапленьні) захапленьні

Каля Чырвонага касьцёла... (ТОЛЬКІ Z!!! :)

Таямніца змовы з Прыродай

2010-04-18T10:21:00.000+03:00

Пасьля навяртаньня вочы ў сьвятога Францішка адкрыліся, нібыта ў непісьменнага, які навучыўся чытаць. Цяпер ён на ўсім бачыў пячаць Бога – Стварыцеля і Збаўцы. Кавалак дрэва азначаў для яго крыж; камень – Езуса Хрыста, названага ў Пісаньні краевугольным каменем; кветкі – ізноў Госпада нашага, якога называюць лілеяй даліны; вада заўсёды азначала Госпада, бо зыходзіла з крыніцы вечнага жыцьця, а яшчэ – чыстыя душы, якія прайшлі праз пакаяньне; сонца нагадвала яму пра Бога, яно было сымбалем ісьціны.

Сымбалічнае бачаньне сусьвету зусім не выцясьняла рэальнага погляду на рэчы; наадварот, яно ўдасканальвала яго, рабіла больш чульлівым і глыбокім, бо погляд ужо не спыняўся на зьнешняй бачнасьці, але паглыбляўся ў вытокі.

Сьвяты Францішак успрымаў сьвет стварэньняў як Божы твор, які няспынна зьвяртае нас да Творцы. Ён быў надзелены здольнасьцю бачыць ва ўсім - у жывёлінках, расьлінах, камянях – тварэньні Айца ўсяго існага. Ён ніколі ня думаў аб іх як аб ніжэйшых, але ўважаў іх за братоў і ставіўся да іх з такоў любоўю, такой павагаю, якой, напэўна, ня быў надзелены больш ніводзін чалавек у сьвеце.

Напэўна, такімі чульлівымі могуць быць толькі маленькія дзеткі, якія ўмеюць размаўляць з жывёламі і расьлінамі. Таму са сьвятым Францішкам адбылося тое, чаго не адбывалася ніколі ні зь кім – усе, хто адчуў ягоную любоў, самі палюбілі яго. Невядома, ці гэта Францішак спасьціг мудрасьць зьвяроў, ці то зьвяры зразумелі Францішка, адчуўшы ягоную любоў і прыхільнасьць да іх. Яна любілі яго і давяраліся яму: зайчык, фазан, воўк, сокал, птушкі, рыбы, кветкі, травы, вада, сонца. Яны ў імя Божае размаўлялі зь ім і адказвалі на ягоныя сьпевы сваімі, бо таму, хто гаворыць: “Палюбі Госпада”, адказвае ўвесь Сусьвет. Францішак нікому не жадаў зла, і ўсе імкнуліся не прычыніць зла і яму. Душа ягоная, ачышчаная пакаяньнем і ўзвышаная любоўю, набыла права валадарыць над прыродай, якое было і ў Адама ў зямным раю, і якое ён згубіў, саграшыўшы. Але чалавеку, які ізноў стаў беззаганным, падтаквае ўсё існае ў сваёй нявіннасьці. (Пераклад з расейскай мовы)
***
Карціна: Сэр Стэнлі Спэнсэр
"Сьвяты Францішак"

Ь

2010-04-15T23:47:00.010+03:00

А на ня нашым Леніне, які стаіць перад нашым Домам Ураду, усё напісана па-нашаму... І нават зь мяккім знакам...

Жалоба

2010-04-15T12:33:00.000+03:00

Рамантычна і загадкава...

2010-04-15T12:31:00.000+03:00

:)

2010-04-15T12:30:00.000+03:00

Для ўсіх, хто любіць "цягнуць валынку" :)

2010-04-14T12:29:00.000+03:00

а ў першую чаргу для zhozh і ягонай жонкі :)

"Валынка" Ёгана Сэбастыяна Баха.

Твор задуманы як перайманьне гучаньня народнага духавога інструмэнту, распаўсюджанага сярод многіх народаў сьвету. Валынка (а па-нашаму - дуда) ўяўляе сабой скураны мех (рэзэрвуар паветра); валыншчык (дудар) трымае валынку падпахай і моцай свайго дыханьня напаўняе мех паветрам. Адна з трубак валынкі пастаянна цягне басовы танічны ці квінтавы гук (адсюль выраз: “цягнуць валынку” – гаварыць нешта манатоннае ці рабіць штосьці бясконца доўгае). На іншых трубках, забясьпечаных адтулінамі, выканаўца найграе мэлёдыю. Вось і тут у партыі левай рукі (амаль паўсюль) ніжні голас імітуе гучаньне басовага гуку валынкі. Таму гэтыя ламаныя актавы трэба імкнуцца выконваць legato і вельмі вязка. Мэлёдыя, якая нагадвае найгрыш валынкі, даручана верхняму голасу. Выключэньне складаюць т.т. 3,4,7,8 і 20. Заключаны ў іх музычны матэрыял натуральна разглядаць як своеасаблівыя рэплікі “ад аўтара”. Гэтыя ўнісонныя фразы добра гучаць у адценьні piano.

Л.Ройзман (пераклад мой :)

Для ўсіх, хто любіць "цягнуць валынку" :)

2010-04-14T11:46:00.008+03:00

"Валынка" Ёгана Сэбастыяна Баха.

Твор задуманы як перайманьне гучаньня народнага духавога інструмэнту, распаўсюджанага сярод многіх народаў сьвету. Валынка (а па-нашаму - дуда) ўяўляе сабой скураны мех (рэзэрвуар паветра); валыншчык (дудар) трымае валынку падпахай і моцай свайго дыханьня напаўняе мех паветрам. Адна з трубак валынкі пастаянна цягне басовы танічны ці квінтавы гук (адсюль выраз: “цягнуць валынку” – гаварыць нешта манатоннае ці рабіць штосьці бясконца доўгае). На іншых трубках, забясьпечаных адтулінамі, выканаўца найграе мэлёдыю. Вось і тут у партыі левай рукі (амаль паўсюль) ніжні голас імітуе гучаньне басовага гуку валынкі. Таму гэтыя ламаныя актавы трэба імкнуцца выконваць legato і вельмі вязка . Мэлёдыя, якая нагадвае найгрыш валынкі, даручана верхняму голасу. Выключэньне складаюць т.т. 3,4,7,8 і 20. Заключаны ў іх музычны матэрыял натуральна разглядаць як своеасаблівыя рэплікі “ад аўтара”. Гэтыя ўнісонныя фразы добра гучаць у адценьні piano.

Л.Ройзман (пераклад мой :)

в.Адцэда. Капліца сьв.Роха. 1932/1990-е гг.

2010-04-12T20:27:00.008+03:00

На душы неяк вось так...

2010-04-11T12:27:00.000+03:00

м.Стоўбцы. Касьцёл сьв.Казіміра

2010-04-11T01:47:00.009+03:00

Парафія існуе з 1624 г. Заснавана дамініканамі. Касьцёл быў пабудаваны ў 1673 г. Зьнішчаны ў сярэдзіне 1960-х гг. З 1996 г. будуецца новы комплекс, дзейнічае капліца.
***
Тут таксама маліліся за загінуўшага Прэзыдэнта Польшчы Леха Качыньскага і іншых ахвяраў сёньняшняй авіякатастрофы...

Крыўды

2010-04-09T12:26:00.000+03:00

Як навучыцца ні на што і ні на каго ня крыўдзіцца?.. Бо нават любое неасьцярожна сказанае кімсьці слова (рэальнае ці віртуальнае) адгукаецца ў сэрцы сапраўдным фізычным болем. А людзі гэтага не разумеюць… Дый не абавязаны разумець… Ну ня могуць яны (і не павінны) адчуваць тое ж самае, што адчуваю я... Бывае, што крыўдлівасьць зьнікае на некаторы час… Асабліва пасьля споведзі… Але неўзабаве яна ізноў вяртаецца… :(

Пікет! :)

2010-04-09T12:24:00.000+03:00

Партыйны бос патэлефанаваў якраз на Вялікдзень. Павіншаваў са Сьвятам і недвухсэнсоўна намякнуў, што пара б ужо мне ўзяцца за хрысьціянска-дэмакратычны розум і ў вольны ад бух.уліку і касьцёлу час актыўна ўключыцца ў працу па агітацыі за кандыдатаў у дэпутаты ад БХД , з чым я, натуральна, цалкам пагадзілася, і тут жа дала ўрачыстае абяцаньне, што так і зраблю, ~~маючы тайную надзею, што на гэтым усё і скончыцца.~~ Але ж ня скончылася… Бо Паша намякнуў паплечнікам, што я ўжо ў курсе, што да чаго… І што мне ўжо аба ўсім намякнулі і паставілі на від… І цяпер паплечнікі недвухсэнсоўна намякаюць, што я мушу абавязкова ўдзельнічаць у пікетах, пачынаючы з заўтрашняга дня… Дзеля Пашы… Бо безь мяне там аніяк… Вось так… Наважыўся назвацца БХД-эшнікам – тэрмінова залазь у пікет… І ніякія адгаворкі тут не прымаюцца… :)

***

2010-04-08T01:28:00.006+03:00

Файна, што я - беларуска і каталічка :)

Цуды. Вытрымкі са справаздачаў легіянэраў.

2010-04-05T12:22:00.000+03:00

Сястра Натальля:

Разам зь сястрой Насьцяй абыходзілі кватэры ў адным зь менскіх дамоў. Вельмі ўразіла і запомнілася размова з 48-гадовым мужчынам – практыкуючым праваслаўным хрысьціянінам. Калі мы ўвайшлі ў ягоную кватэру, ў вочы нам адразу кінулася мноства праваслаўных іконаў, якімі былі ўвешаныя ўсе сьцены. Мужчына (а яго звалі Аляксандрам) распавёў, што яго пахрысьцілі ў 18 гадоў, бо ён вельмі моцна хварэў: эпілепсія, пухліна ў галаве і г.д. Бацькі спадзяваліся і верылі, што хрост дапаможа хлопцу захаваць жыцьцё і пазбыцца хваробаў. Так яно і атрымалася: пасьля хросту хваробы пачалі паціху адступаць, і хоць Аляксандар і застаўся інвалідам, але ён здолеў атрымаць адукацыю і цяпер працуе юрыстам. Таксама ён прымае актыўны ўдзел у царкоўным жыцьці, езьдзіць у паломніцтвы, даволі часта наведвае касьцёлы і вельмі шануе Папу Яна Паўла ІІ. Спадар Аляксандар падарыў нам касэты з запісамі праваслаўных малітваў і акафістаў, падзякаваў за размову і запрасіў прыходзіць яшчэ :)

Брат Генадзь:

Заданьне выконваў у бальніцы. Запомнілася размова з жанчынай, якая распавяла пра цуд, што здарыўся зь яе пляменьнікам. Хлопчык цяжка хварэў і ўжо быў пры сьмерці. У бальніцу да яго запрасілі бацюшку. Той памаліўся і пагаварыў зь ім, пасьля чаго дзіцё заснула і вельмі доўга спала. На наступны дзень бацюшка таксама завітаў да хлопчыка і ўсё ізноў паўтарылася. А на трэці дзень пасьля малітвы бацюшкі дзіцятка ажывілася, на зьдзіўленьне ўсім папрасіла есьці і неўзабаве цалкам паправілася. Пасьля гэтага выпадку ўся радня хлопчыка навярнулася да Бога. Але адзін са сваякоў спачатку навярнуўся, а потым ізноў пачаў грашыць. На разьвітаньне жанчына пахваліла мяне і падзякавала за размову :)

Брат Іван:

Разам зь сястрой Сьвятланай былі ў бальніцы. Адна жанчына распавяла нам, што калі апрытомнела пасьля вельмі цяжкой траўмы, зьдзіўлены і зьбянтэжаны ўрач сказаў ёй: “О, Вы, напэўна, пад Богам ходзіце… Бо ў Вас жа была траўма, не сумяшчальная з жыцьцём…” Жанчына гэтая ні на што не наракае, за ўсё дзякуе Богу і радуецца жыцьцю… Яе жыцьцярадаснасьць, вера і мужнасьць уражваюць і выклікаюць захапленье...

:(

2010-04-04T12:21:00.000+03:00

Учора ўвечары памёр мой хамячок. Раптоўна і заўчасна. Прама перад Вялікднем...

І нам дараваў

2010-04-03T12:20:00.000+03:00

"...І нам дараваў жыцьцё вечнае. Пакланяемся Ягонаму трохдзённаму ўваскрасеньню."

Целам заснуўшы

2010-04-03T12:18:00.000+03:00

"Целам заснуўшы як мёртвы, Уладару і Госпадзе, на трэці дзень Ты ўваскрос і Адама ад тленьня ўзьняў, перамогшы сьмерць: Пасха нятленная, сьвету збаўленьне."

Фотаздымак зроблены ў Чырвоным касьцёле.

Споведзь у цемры

2010-04-02T12:17:00.000+03:00

Учора спавядалася ўначы, пасьля 23-00, у паўцёмным касьцёле. А ксёндз нават і ў спавядальні сьвятла не запальваў – напэўна, дзеля таго, каб чалавек і любячы яго Пан Бог маглі спакойна сустрэцца сам-насам … І каб гэтай сустрэчы нічога не перашкодзіла… :)

Люблю Ноч...

2010-04-02T12:15:00.000+03:00

...

2010-03-29T12:12:00.000+03:00

Ня ем, ня сплю - Балянс "ляплю"... :(

Вярбовы вечар

2010-03-28T22:27:00.009+03:00

Людзі вяртаюцца з храмаў,
Горад паціху пусьцее,
Поўня, як бледная пляма,
Скрозь аблачынку жаўцее...
(Пушкін успомніўся... :)

Агляд (Acies)

2010-03-27T21:35:00.013+02:00

Штогод на сьвята Дабравешчаньня мы зьбіраемся ўсе разам у Катэдры, і кожны з нас аднаўляе асабістую легіянэрскую прысягу на вернасьць Паньне Марыі, Каралеве Легіёна, каб атрымаць ад Яе моц і дабраславеньне на працяг барацьбы супраць сіл зла:
Я ўвесь духам Твой, Каралева і Маці мая, і ўсё, што я маю, належыць Табе.

"Rycerz Niepokalanej", sierpień, 1933

2010-03-26T14:34:00.007+02:00

W Niemchech spalono publicznie na stosach komunistyczne i pornograficzne książki.

Першы дзень!

2010-03-26T12:49:00.000+02:00

Насьледаваньне Уладзімера Маякоўскага :)

«Когда я
итожу
то, что прожил,
и роюсь в днях -
ярчайший где,
я вспоминаю
одно и то же -
двадцать пятое,
первый день».
***

Калі
падсумоўваю
тое, што перажыў я,
і рыюся ў датах -
а найярчэйшая дзе?!
Перад
вачыма
ўстае
мая Вольная Крыўя!
Вясна!
Сакавік!
Дваццаць пятае!
Першы дзень! :)

Менскія таямніцы :)

2010-03-24T23:40:00.007+02:00

Пастой!

2010-03-24T14:27:00.005+02:00

Ты прыходзіш з Паўночнай Краіны,
А з Табой – мірыяды сьняжынак.
Ты зьяўляесься так нечакана,
А з Табою – дажджы і туманы.

Ты бяжыш па азёрных хвалях,
Ветрык гімны Табе сьпявае.
Ты зьбіраеш у кошык расінкі,
Размаўляючы з кожнай травінкай.

Ты ля рэчкі кагосьці шукаеш
І у лесе кагосьці гукаеш…
А учора на вуліцы тлумнай
Я убачыла позірк Твой сумны.

О, чароўная, пекная Панна,
На каго ж Ты чакала ля храма?
А каго Ты у лесе гукала?
І ля рэчкі каго Ты шукала?

Для каго Ты зьбірала сьняжынкі?
А расінкі, туман і дажджынкі?
Да каго Ты па хвалях ляцела?
Зь кім сустрэцца так моцна хацела?

І прамовіла Панна: “ Пастой!
Я хацела сустрэцца з табой!.."

…Горад мірна драмаў пад дажджоў калыханку
І пад нашыя з Паннай размовы да ранку… :)
***
"...і хто прымусіць цябе ісьці зь ім мілю, ідзі зь ім дзьве..."
Вось я ўчора і пайшла… І якраз на "другой мілі" сустрэла Чалавека, які падарыў мне кнігу сьв.Людовіка-Марыі Грыньёна дэ Манфора “Трактат аб сапраўдным шанаваньні Найсьвяцейшай Панны Марыі”, а потым сказаў мне: “Зараз я табе нешта паведамлю, а ты ўяві сабе, што гэта да цябе Архангел Гаўрыіл прамаўляе.” Спачатку мне было сьмешна, але неўзабаве я зразумела, што чалавек знаходзіцца пад уплывам сапраўднага Натхненьня, і што сустрэліся мы не выпадкова, і “другая міля” не дарэмна была пройдзена… Дзіўныя шляхі Твае, Пане… :)

Зямля з Хатыні

2010-03-22T14:24:00.003+02:00

Пра вэрлібр :)

2010-03-21T23:21:00.000+02:00

Вечар укрыў туманам
Ўсе недахопы і хібы.
Ходзіць па Менску Панна,
Тчэ для Паэтаў вэрлібры.

Тчэ са сьняжынак расталых
І з ручаінак хуткіх,
З думак філёзафаў сталых,
Зь сьмеху малой Анюткі.

Кожнаму - кужаль чароўны:
Лёгкі, танюткі, празрысты;
Белы, а мо' каляровы,
Мяккі, пяшчотны, іскрысты...

Вечар схаваў у паўзмроку
Ўсе нараканьні і крыўды.
Ходзяць па вулках Анёлкі,
Дораць Паэтам вэрлібры.

Малітва сьвятога Францішка

2010-03-21T12:56:00.000+02:00

З усіх ягоных малітваў самая выразная тая, якая адлюстроўвае агонь, палаючы ў сэрцы сьвятога, і сэнс усяго яго жыцьця:

О, Пане, палкай і пяшчотнай моцай любові Тваёй адцягні розум мой ад усяго зямнога, каб змог я памерці з-за любові да Цябе, падобна таму, як і Ты ўдастоіўся прыняць сьмерць дзеля любові да любові маёй.

(Пераклад з расейскай мовы)

Залежнасьць міласэрнасьці ад колькасьці сабраных разам людзей

2010-03-21T12:55:00.000+02:00

Ніколі людзі не зьбіраюцца ў вялікай колькасьці без таго, каб жарсьці, самавольнасьць, пыха, бязьвер’е, якія да часу драмалі ў душы кожнага зь іх, цяпер не разгарэліся яркім полымем, яднаючы іх у новы саюз. Нават там, дзе вера ў народзе трывалая, нават там, дзе вернікі аб’ядноўваюцца для рэлігійных спраў, варта ім толькі сабрацца ў адно цэлае, як усе слабасьці і заганы, уласьцівыя кожнаму чалавеку, тут жа праяўляюцца. У іх духу і паводзінах, у словах і ўчынках зьяўляюцца глыбокія кантрасты з хрысьціянскай прастатой і праматой. У Сьвятым Пісаньні гэта называецца “сьвецкім пачаткам”, ад якога нас і перасьцерагаюць. У той ці іншай меры гэта тычыцца ўсіх таварыстваў, аб’яднаньняў і супольнасьцяў людзей – высокага і нізкага званьня, нацыянальных ці прафэсійных, сьвецкіх ці духоўных. (Кардынал Ньюмэн. “У сьвеце”)

У сьвеце нестае міласэрнасьці; міласэрнасьці нестае кожнаму з нас; гэты недахоп часткова пакрываецца повязямі роднасьці, блізкасьці і сяброўства (гэта тычыцца малаколькасных аб’яднаньняў); калі ж аб’яднаньні людзей становяцца больш шматколькаснымі, узаемная крытыка і рознагалосьсі робяць сваю справу, і тады недахоп міласэрнасьці пачынае праяўляцца і прыводзіць да самых сумных вынікаў.(Сьв.Рыгор Назіанзін).

Пан Бог і міласэрнасьць – гэта адно і тое ж, - кажа сьвяты Бэрнард.- Там, дзе заканчваецца міласэрнасьць – усталёўваюцца жарсьці і пажадлівасьць. Паходня веры, калі яе не запаліць агонь міласэрнасьці, ня будзе доўга гарэць, асьвятляючы нам шлях да жыцьця вечнага. Без міласэрнасьці няма сапраўднай дабрадзейнасьці.
(Пераклад з расейскай мовы)

Пра Сіўчыка, Кальвінскі Збор, Заслаўе і Праваслаўе

2010-03-19T12:53:00.000+02:00

Да… Чым далей у лес – тым таўсьцей кот Партызан :) ***
Добры дзень, Паша. Вялікі дзякуй Вам за ліст, добрыя словы і парады, а таксама за тое, што Вы дапамаглі мне пазбыцца бясконцых думак пра хваробы, працу ды іншыя праблемы, якімі была забіта мая галава.

На днях я набыла дыск з Вашай “Нацыянальнай ідэяй”. Такое цікавае словазлучэньне: “Дыск Паўла Севярынца”, - нібыта Вы ўжо і песьні сьпяваеце ад занадта добрага жыцьця.

Напэўна, вельмі цяжка працаваць у такое сьпякотнае надвор’е? Ці маеце Вы магчымасьць хоць калі-небудзь пайсьці ў лес ды на рэчку? Спадзяюся, Ваш коцік вярнуўся? Ці не схуднеў ён ад такой моцнай гарачыні? :)

Гісторыя зь дзядком, якая нагадала Вам “Шляхціца Завальню”, адбылася напрыканцы 70-х гадоў, а кнігу Яна Баршчэўскага я прачытала ў 90-м.

Ну а цяпер пра Заслаўе.

Быў 1991 год. У нашу краіну ізноў завітала лета. Чараўніца Ноч разьвешвала блакітна-зялёныя зорныя жырандолі ў аксамітных залях свайго неабсяжнага палацу. Я зь сябрамі сядзела ля вялікага вогнішча непадалёку ад дарогі, што вяла праз хваёвы лес да Заслаўя. Месяц асьцярожна зазіраў у вокны Кальвінскага Збору, спадзеючыся ўбачыць Ізяслава і Рагнеду. Разбураны касьцёл скардзіўся праплываючым міма аблокам на свой незайздросны лёс. Старыя хвоі распавядалі ветру пра былую веліч гэтых мясьцінаў.

За гутаркай мы зь сябрамі нават і не заўважылі, як ля вогнішча з’явіўся стомлены вершнік на срэбным кані. “Цябе клічуць у замак, няўжо ня чуеш?”- усхвалявана зьвярнуўся ён да мяне. “Мне трэба ехаць разам з Вамі?”- няўпэўнена спытала я. “На жаль, мяне чакае іншая дарога, а ты ляці хутчэй, пакуль ня скончылася ноч, пакуль яшчэ можна пасьпець...”, - сказаў ён, ужо прышпорваючы неспакойнага каня. “Мы з табой!”- усклікнулі, паўскокваўшы зь месцаў, мае сябры. “Не затрымлівайце яе...”, - данёсься з глыбіні лесу ўжо ледзьве чутны голас вершніка. А мы са зьдзіўленьнем глядзелі на велічны старажытны замак, які ў адно імгненьне засланіў сабой белыя сьцены Кальвінскага Збору.

Я ляцела хутчэй за вецер праз змрочны лес, праз росныя лугі, праз жытнёвае поле. Толькі Месяц быў побач са мной. Ён паказваў мне дарогу. І вось нарэшце я ля замку. З адчыненых вокнаў даносяцца гукі ціхай музыкі і мэлядычнай гаворкі, зіхацяць яркім залатым полымем шматлікія васковыя сьвечкі, пяшчотны водар садовых кветак мяшаецца з водарам лугавых траваў. Я адчыняю дзьверы: адны, другія, трэція...Я залятаю ў прасторныя залі... Нідзе ні душы...Пустэча...Па багата ўбраных залях блукае самотны вецер, дагараюць залатыя сьвечкі, у небе адна за другой блякнуць зялёныя зоркі, пачынаецца раніца... Я ня ведаю, што мне рабіць, куды ісьці, ня памятаю, дзе засталіся сябры, спрабую паклікаць вершніка і… прачынаюся. У вакно зазірае ласкавае летняе сонейка, на сьцяне спакойна вісіць карціна з выяваю Кальвінскага Збору. Сёньня нядзеля, ня трэба нікуды сьпяшацца. Можна сесьці ў электрычку і зноў апынуцца ў Заслаўі, падняцца на Вал, зь якога адкрываецца цудоўны від на рэчку, палі, лясы, горад, і падумаць пра гэты дзіўны сон ды пра жыцьцё ўвогуле…

Кожны раз, апынуўшыся ў Заслаўі, я нібыта трапляю ў добра знаёмую яшчэ зь дзяцінства чароўную казку. Я была там напрыканцы вясны і ў нядзелю 2 ліпеня. У нядзелю я нават у музэй зайшла, палюбавалася выстаўленымі ў галерэі карцінамі на тэму Заслаўя і набыла вось гэтыя паштоўкі. Можа, паглядзеўшы іх, Вы таксама захочаце калі-небудзь наведаць гэты прыгожы старажытны горад. Пра тое, як там зараз цудоўна, пэўна, лепей было б не распавядаць, а карціны пісаць. Трава на Валу вырасла высачэзная, мне па плечы, мора розных кветак, сьпяваюць птушкі, пахне мёдам. Унізе людзі поркаюцца ў сваіх гародах, гаворыць па-беларуску радыё, Кальвінскім Зборам ды і ўсім горадам можна гадзінамі любавацца. Нават рускія прыперліся на экскурсію на вялікім аўтобусе, раскупілі дарагія абразы ў царкоўнай краме ды панесьліся далей.

Я спытала ў манашкі, ці можна зайсьці ў вежу. “Не, што Вы, ні ў якім разе”, - адказала яна. А чаму не? Там што, чорт схаваўся? Раней, калі ў будынку Кальвінскага Збору месьціўся этнаграфічны музэй, можна было падняцца на самы верх вежы, пастаяць на пляцоўцы, паглядзець у вокны, якія выходзяць на чатыры бакі сьвету, палюбавацца цудоўнымі краявідамі, морам, і нават убачыць Менск. Я ня ведаю, ці жыў там прывід, пра якога распавядалі музэйныя работнікі, але я заходзіла ў вежу і кожны раз адчувала, што ля яе сьценаў, пад яе дахам назаўсёды спыніўся час і, апрануўшыся ў аблачэньне, сатканае са старажытных легендаў, паднімаецца побач са мной па прыступках наша Мінуўшчына, каб сустрэцца з тымі, хто нягледзячы на ўсеагульную абыякавасьць, быў закаханы ў яе і ніколі на яе не забываўся. Я нічога ня маю супраць праваслаўнай царквы, але, пэўна, для ўсіх было б лепей, калі б будынак перадалі пратэстантам з умоваю частковага захаваньня музэю, а царкву пабудавалі ў іншым месцы. Вось жа ў касьцёлах месьцяцца і музычныя залі, і карцінныя галерэі, чаму такое немагчыма ў царкве?

Напрыканцы 80-х гадоў, калі пачалося нашае Адраджэньне, у Заслаўі ладзіліся шматлікія сьвяты, прысьвечаныя і самому гораду, і беларускай культуры, і мове ды гісторыі. Напачатку 90-х там працаваў рынак, на якім можна было набыць усё што заўгодна, пачынаючы ад бульбы ды парсючкоў, якія імкнуліся ўцячы разам зь мехам як мага далей ад цётачак, якія іх набылі, да моднага адзеньня ды абутку, прывезенага палякамі. Па ўсім рынку толькі і чулася: “Гэта рэч добрая, бо польская”, “Пані, купі спадніцу. Як гэта “не падабаецца”, яна ж польская!”, “Цётка, глядзі, вунь твой парсюк уцякае!” і г.д. У горадзе жыло шмат цыганоў, яны скакалі на конях ды езьдзілі на брычках. Адным словам, было вельмі весела. Зараз рынку няма, цыганы таксама некуды зьніклі.

На пачатку 2000-х гадоў ў Заслаўі два дні праходзіла сьвята, прысьвечанае гадавіне бітвы пад Воршай, на якім прысутнічалі шматлікія рыцары і дамы ня толькі зь Беларусі, але і зь іншых краінаў. Ладзіліся рыцарскія турніры, былі падрыхтаваныя спэцыяльныя драўляныя збудаваньні, каб прадэманстраваць, як у старажытнасьці адбываліся штурмы крэпасьцяў ды захопы замкаў. Выступаў гурт “Палац”. Мы са сваякамі нават патанчылі, хто як мог, пад іхнюю музыку. Я была вельмі задаволеная сабой, бо апранула доўгую ільняную сукенку і бурштынавыя упрыгажэньні, а сваякі прыехалі ў джынсах і майках, і хацелі ўжо нават сядаць у машыну ды вяртацца ў Менск, каб пераапрануцца. Сьвята атрымалася вельмі прыгожае і запамінальнае.

На жаль, я зусім ня памятаю перадвыбарчага плякату БНФ 1994 году з выяваю Заслаўскага Збору. У той час я працавала на фірме, кіраўніцтва якой “зрабіла стаўку” на Вячаслава Кебіча, але дырэктар фірмы вельмі талерантна ставіўся да “іншадумства”. Дзеля “разнастайнасьці” і падтрыманьня бадзёрага настрою ў нас пастаянна вяліся дыскусіі на палітычныя ды рэлігійныя тэмы. Пэўна, дырэктара гэта забаўляла, а тое, што адбылося ў выніку выбараў, ніхто надта сур’ёзна тады і не ўспрыняў, усе палічылі, што гэта “часовая” з’ява. Вось гэта я памятаю, а плякат – не.

За савецкім часам Заслаўе было даволі брудным і пыльным мястэчкам. Руіны калісьці велічнага касьцёлу наводзілі даволі змрочныя думкі на прыежджых. Побач з касьцёлам ляжаў велічэзны каменны крыж. Мы з братам хадзілі сярод руінаў ды ўглядаліся ў сьмецьце, што валялася пад нагамі, спадзеючыся знайсьці што-небудзь старажытнае і каштоўнае. Зараз гэта даволі добраўпарадкаваны горад: заасфальтаваныя дарогі, адрамантаваныя крамы, музэі, чарапіца на дахах, прыгожыя дамы, шматлікія турысты на вуліцах. А два старадаўніх сябра – касьцёл Панны Марыі і Кальвінскі Збор, як і ў мінулыя стагодзьдзі, узвышаюцца над горадам, аберагаючы яго ад ворагаў ды любуючыся ягонай прыгажосьцю.
***
Вашая прапанова паўдзельнічаць у літаратурным конкурсе для моладзі мяне вельмі зацікавіла. Дзякуй. І сапраўды: чаму б і не? Мне ж усяго толькі 40 год :)

Зычу Вам бадзёрага настрою, добрых навінаў, прыемных нечаканасьцяў, датэрміновага вяртаньня ў Менск. Калі ў Вас будзе такая магчымасьць, памаліцеся, калі ласка, яшчэ раз за мяне. Да пабачэньня.
7 ліпеня 2006г.Марына
***
Добры дзень, Марына!

Дзякуй вялізны за ліст, дасланы артыкул (гэта я была напісала артыкул пра Зянона Пазьняка, Аляксандра Мілінкевіча і , заадно, пра Паўла :), расповед пра Заслаўе і цудоўны набор паштовак.

Артыкул вельмі ўхвальны. З ацэнкаю Пазьняка й Мілінкевіча згодны; мяне Вы, як заўсёды, перахвалілі. Прапаную як трэцюю асобу нашай тройцы разглядаць Вячаслава Сіўчыка (арганізатар “Вясны-96”, хросны бацька МФ, стваральнік Намётавага мястэчка 19-23 сакавіка) – яго ў нас недаацэньваюць.

Адносна Заслаўя. Паштоўкі й Ваш аповед мяне ўзрушылі. У Заслаўі, калі Бог дасьць і ўсё будзе добра, абавязкова пабываю. Месца вельмі значэннае!

“Дыск Паўла Севярынца”. Добрая навіна! – аказваецца, нехта выпусьціў “Нацыянальную ідэю” на дысках. Як аўтар усьцешаны; дзеля пашырэньня можна ахвяраваць і аўтарскімі правамі. Хацелася б ведаць: як ён, гэты дыск, выглядае звонку і знутры.

Сьпёка: прызнацца, напружвае. За час працы выпіваеш літры два вады. Але ж у Сыбіры 15 гадоў – непараўнальна горш (чытаю зараз пра сьвятара Вальтара Цішака, які адбыў 15 гадоў у ГУЛАГу на Поўначы).

Коцік: куды ён дзенецца! Зноў пачаў таўсьцець - есьць і ў мяне, і ў майстрыцы. Сваю львіную долю заўжды спатрабуе.

Лес: падчас працы (у абедзенны перапынак) зьбіраю чарніцы ў лесе (100 м ад эстакады). Уся брыгада гэтак пасьвіцца.

Рэчка: зараз ужо не купаюся ў рэчцы, хаджу на возера (у Палаце збаламуцілі ваду так, што выбіраесься адтуль бруднейшым, чым залазіш).

У Вашым тэксьце пра Заслаўе ў мяне проста ажыла перад вачыма карціна з другое часткі (калі Вы па-майстэрску апісваеце, як бывалі ў Заслаўі, са словаў “Кожны раз… і далей). Дарэчы, менавіта здольнасьць ператварыць чытачы ў гледача Набокаў лічыў першай прыкметай літаратурнага таленту.
Напішыце ў “Дзеяслоў” або “Нашу Ніву” – перакананы: апублікуюць.

Перапрашаю за “маладзёвы конкурс”. Вызначэньне жаночага ўзросту зусім ня мой профіль. Собіла ж мяне напісаць, што Вікторыі Віктараўне 25 (аказалася, ёй усяго 22) – чуў, што за такія ляпы ў прыстойнай кампаніі забіваюць з рагаткі :)

За Вас малюся час ад часу, памалюся й яшчэ. Хваробы й праблемы, шаноўная Марына – гэта выпрабаваньне ад Госпада перад вялікімі дабраславеньнямі: “Зь вялікай радасьцю прымайце браты* мае, калі ўпадаеце ў розныя выпрабаваньні …” (Якава, 1:2-5) (З вялікаю радасьцяй прымайце (гэта), браты маі, калі пападаеце ў розныя спакушэньні, ведаючы, што выпрабаваньне вашае веры вытварае цярплівасьць; цярплівасьць жа няхай мае закончанае дзела, каб вы былі закончанымі й поўнымі, бяз ніякае нястачы. Калі-ж у каго з вас не хапае мудрасьці, няхай просіць у Бога, які дае ўсім проста і без дакораў, - і будзе яму дадзена.) Так што маліцеся й Вы, каб даведацца, дзеля чаго дапускае такое кшталтаваньне Госпад. Трымайцеся і верце! (Яна 14:1!) (Няхай не сумляваецца сэрца вашае; веруйце ў Бога і веруйце ў Мяне.)

Пра царкву… Традыцыя ў праваслаўнай царкве дапускае значна менш адхіленьняў ад канону, чым у касьцёле, ды, натуральна, пратэстанцкім доме малітвы. Чым жа не карцінная галерэя шэраг абразоў? (Для сапраўднага праваслаўнага хрысьціяніна гэта вокны да Бога, а не аб’екты пакланеньня. У касьцёле дазваляецца сядзець, у царкве прынята слухаць набажэнствы стоячы. У прынцыпе, уваход у любой царкве вольны. Але калі гэта манастыр – тут стоп.(Са сваім уставам ня ўвойдзеш). Зрэшты, тэма доўгая.

Няхай Усемагутны Госпад дабраслаўляе Вас Сваёй воляю, вераю й ласкаю. Са сьвятам Грунвальда Вас. Абавязкова пераможам!
З удзячнасьцю й павагай. 15.07.2006г. Павал

* Пэўна ж, і сёстры.

Ліставаньне з Паўлам Севярынцам. Нарач

2010-03-17T12:51:00.000+02:00

Добры дзень, Павал. Дзякуй вялікі за ліст і за адказы на мае пытаньні.

Напэўна, маё захапленьне апісаньнем сваіх бугальтарскіх подзьвігаў, пра якія ў мяне, да таго ж, ніхто і не пытаўся, выглядае асабліва абуральным на фоне Вашых сьціплых слоў пра ўласную мастацкую творчасьць. Яшчэ горш тое, што нават добра ўсьведамляючы гэты прыкры факт, я, як ні дзіўна, зусім не пакутую ад згрызотаў сумленьня :)

Я з задавальненьнем паглядзела б Вашыя работы, бо цікаўлюся карцінамі, напісанымі фарбамі, некаторымі графічнымі работамі, наконт плякатаў неяк не задумвалася. Вельмі уражваюць карціны Аляксандра Ісачова. Недзе напрыканцы 80-х нам з братам давялося адстаяць велічэзную чаргу, каб патрапіць на ягоную выставу, якая праходзіла ў Менску. Падабаюцца змрочныя ды напісаныя нібыта ў сьпешцы (пэўна ад прывідаў уцякаў :) карціны Мірскага. А чаму Вы ня зьмесьціце свае работы на сайце?

Зараз крыху распавяду пра Нарачанскі край. Мой тата быў закаханы ў лес. З гэтай прычыны мы і адпачывалі амаль што кожны год на турбазе, якая месьцілася на беразе возера Нарач. Нарачанскія лясы ўражвалі сваёй прыгажосьцю, таямнічасьцю, загадкавасьцю, веліччу. Яловы лес нагадваў прахалодныя ды крыху змрочныя кляшторныя кельлі са схаваўшымся ў кутку калматым чортам. Мяшаны лес быў падобны на ўтульную сялянскую хату, упарадкаваную гаспадарлівым дамавіком. Хваёвы лес выглядаў як сапраўдныя велічныя палацы са шматлікімі прасторнымі, густоўна ўбранымі залямі, залачонымі калёнамі, высачэзнымі, пад самае неба, скляпеньнямі. Такімі шматлікімі хваёвымі палацамі, што стаялі на берагох чысьцюткіх блакітных азёраў, і ўяўляўся мне Нарачанскі край. У палацах штодзённа ладзіліся балі, на якія запрашаліся усе жадаючыя. І вось што здарылася на адным зь іх:

Музыка-вецер гартаў старонкі нотнага сшытку Ганны-Магдалены Бах. Сьпявалі дрэвы, граў птушыны аркестар, таньчылі матылькі…Гайдаліся на кветках, нібыта на арэлях, пухнатыя чмялі, старая мудрая зьмяя ў задуменьні назірала за ўсёй гэтай весялосьцю…Нават сонца, рассунуўшы фіранкі з маленькіх белых аблачынак, разам з намі любавалася цудоўным лясным балем. Раптоўна ўсё сьціхла і мы заўважылі, што непадалёку ад нас сядзіць на пяньку ды ўсьміхаецца старэнькі дзядок. Сонца зрабіла выгляд, што нічога не заўважае, усе некуды пахаваліся, а ў мяне ад нечаканасьці ажно мову заняло. “Добры дзень”, - павітаўся зь дзядком тата. “Дзень добры. Куды пан з паненкаю накіроўваюцца?”- пацікавіўся той. І тут я заўважыла, што ў яго нават і торбы ніякай пры сабе няма, і апрануты ён ня так, як апранаюцца мясцовыя сяляне ці турысты. Не дачакаўшыся адказу, дзядок спытаў, ці падабаецца нам лес.”Лес цудоўны, - адказаў тата, але нам ужо час вяртацца на турбазу”. “Тады зычу вам шчасьлівай дарогі ды добрага адпачынку”, - прамовіў дзядок, усьміхнуўшыся. “Шчасьлівай, шчасьлівай, шчасьлівай…”- нарэшце адгукнуліся дрэвы. Падзякаваўшы дзядку ды прайшоўшы некалькі крокаў, я азірнулася ў цьвёрдай упэўненасьці, што ўжо нікога ня ўбачу. Дзядок сядзеў на тым жа месцы і ківаў мне галавой. Потым мы з татам часта успаміналі яго. Тата пераконваў мяне, што гэта быў звычайны жыхар бліжэйшай вёскі, а я была ўпэўнена, што мы сустрэлі сапраўднага лесавіка, бо побач з тым лесам ніякіх вёсак не было.

У Нарачанскім краі прынята было вітацца з усімі выпадкова сустрэтымі на лясных сьцяжынках людзьмі. Ідучы па лесу, можна было натрапіць на адну ці дзьве сялянскія хаты, якія раптоўна вырасталі нібыта з-пад зямлі. Часам побач з дарогаю сярод хвояў месьціліся невялікія могілкі. Адным з самых загадкавых жыхароў нарачанскіх ваколіцаў быў “Кілямэтар з гакам”. Калі мы пыталіся ў едучага насустрач нам на ровары якога-небудзь спадара, ці далёка яшчэ да бліжэйшай вёскі, ён звычайна адказваў: “Ды не, кілямэтар з гакам”. Кілямэтар мы праходзілі даволі хутка, а вось праходжаньне “гаку” звычайна займала ня менш гадзіны.

Мясцовая моладзь тады апраналася лепей, чым апраналіся ў Менску, бо хлопцы і дзяўчаты займаліся нарыхтоўкай грыбоў ды ягад, якіх можна было назьбіраць, пэўна, тоны. За гэта яны атрымлівалі грошы і талёны, на якія ў мясцовых крамах набывалі моднае імпартнае адзеньне ды абутак. Недзе да канца 70-х гадоў на Нарачы непадалёку ад м.Купы знаходзіўся невялікі аэрадром. Зь Менску туды лятаў “кукурузьнік”, які дастаўляў у санаторый ды на турбазу адпачываючых. У Паставах., Мядзелі, Купе, Кабыльніках даволі часта можна было пачуць польскую мову і , на жаль, вельмі рэдка чыста беларускую. Там, як і паўсюль ў Беларусі, адмаўляліся аддаваць дзетак у беларускамоўныя школы, і вельмі радаваліся, калі іх пераўтваралі ў расейскамоўныя. У той жа час там даволі добра адчувала сябе трасянка і калі-нікалі да нас з татам зьвярталіся не “мужчына” і “дзяўчына”, а “пан” і “паненка”, што было вельмі прыемна, бо такіх слоў немагчыма было пачуць у родным Менску.

Адной з найбольш цікавых асобаў на нарачанскай турбазе быў старэнькі фэльдшар, а ў мяне ж заўсёды нешта балела. Таму, як толькі мы прыяжджалі на адпачынак, бацькі не пасьпеўшы нават распакаваць валізы, несьліся са мной да гэтага мясцовага доктара, нібыта да Самога Пана Бога, бо той жа, ў адрозьненьні ад менскіх знакамітых урачоў, скончыў не які-небудзь савецкі інстытут, а вывучаў мэдыцыну яшчэ за польскім часам. Усьведамляючы значнасьць сваёй асобы, доктар бязь лішніх дасьледаваньняў ды аналізаў упэўнена ставіў дыягназ ды прызначаў лячэньне. Але ж усе мае хваробы ўмомант зьнікалі толькі ад аднаго позірку гэтага тоўсьценькага, кругленькага, са сьмешнымі акулярамі на носе мясцовага Айбаліта. Хапала некалькіх ягоных слоў, і я ўжо радасна ляцела з кабінэту. А за дзьвярыма нас зь нецярпеньнем чакала мясцовая глуханямая прыбіральшчыца. Зь невядомых мне прычын, доктар не выклікаў у яе такіх цёплых пачуцьцяў, як у наведнікаў мэдпункту. Адсунуўшы ўбок вядро ды анучу, яна ў адпаведнасьці зь лепшымі традыцыямі тэатру пантамімы, пры дапамозе пераканаўчых жэстаў ды выразнай мімікі паказвала, кім доктар ёсьць на самой справе, і як ён лечыць хворых. Калі дзьверы адчыняліся і ў кабінэт запрашаўся чарговы пацыент, усе прысутныя заходзіліся ад рогату, схапіўшыся за жываты. Пасьля прагляду такога бліскучага монаспэктаклю ўжо ніхто ня меў патрэбы ў лячэньні :)

Сапраўднаю зоркай турбазы быў сьветлавалосы ды блакітнавокі лодачнік Мар’ян. Ён цудоўна ўпраўляўся з лодкамі, рыбакамі, рыбамі, а заадно і з прыгожымі дзяўчатамі. Кожны вечар я цягнула тату на лодачную станцыю, каб “палюбавацца возерам”. Калі на станцыі працаваў Мар’ян, то глядзець на возера тату даводзілася даволі доўга. Калі Мар’яна не было, я расчаравана казала: “Нагледзеліся ўжо, пойдзем лепей на танцы”. Паўсюль толькі і чулася: Мар’ян, Мар’ян, Мар’ян… Пэўна, ён сябраваў з нарачанскімі русалкамі. Яны і раскрывалі яму ўсе сакрэты возера ды навучалі запальваць агеньчыкі каханьня ў дзявочых сэрцах.

На танцавальнай пляцоўцы, якая месьцілася пад адкрытым небам пасярод лесу, меўся свой герой. Там кожны вечар зь нецярпеньнем чакалі прыходу мясцовага пастушка. Худзенькага, невялічкага росту, дабрадушнага, усьмешлівага пастушка ўсе лічылі крыху дзіўнаватым. Хаця што тут дзіўнага, калі мужчына з прыстойнымі манерамі ўвечары прыводзіць сябе ў парадак, апранае касьцюм, абавязкова бярэ з сабой кветкі і, як сапраўдны кавалер, накіроўваецца ў бок танцпляцоўкі. Да пастушка ўсе ставіліся вельмі прыязна, дзяўчыны ахвотна таньчылі зь ім, а ён дарыў ім кветкі ды цалаваў ручкі. Ніякі масавік-зацейнік з усімі сваімі забаўлянкамі ня здольны быў і блізка стварыць той цудоўнай атмасфэры, якую ствараў сваёй прысутнасьцю просты вясковы пастушок.

Калі надвор’е было добрае і па возеру ня беглі вялікія хвалі, мы з татам садзіліся ў лодку, выдадзеную Мар’янам, і накіроўваліся ў бок супрацьлеглага берагу. Чайкі падляталі да лодкі ды паведамлялі пра апошнія навіны. Ветрык даваў абяцаньні, што ня будзе уздымаць хвалі, пакуль мы не дабяромся да зямлі. Маленькія аблачынкі з захапленьнем узіраліся ў возера, вырашыўшы, што гэта неба, па якому можна вандраваць на лодках. Вёска, што стаяла на беразе, слухала сьпевы “Песьняроў”. Анёлы асьцярожна, каб іх не заўважылі людзі, выглядвалі з-за аблокаў ды шэптам казалі адзін аднаму: “На Нарачы жыве Беларусь...”. “Жыве...жыве..”, - шапталі ў адказ азёрныя хвалі. Той-сёй пачуў гэтыя словы і пачаў дзейнічаць...Неўзабаве надышоў 1988 год...Пачыналася новая гісторыя з новымі людзьмі...

Паша, пра Заслаўе я абавязкова распавяду Вам у наступным лісьце.
Ці дадуць Вам магчымасьць летам хоць некаторы час адпачыць ад працы на лесапункце?
Усяго Вам найлепшага і да пабачэньня. Перадавайце прывітаньне Партызану.

25 чэрвеня 2006г. Марына
***
Добры дзень, Марына!

Дзякуй Вам вялікі за ліст. Вельмі, вельмі добры, і вельмі беларускі.тэкст. Шыкоўнае апісаньне “ляснога балю” (гісторыя зь дзядком нагадала мне “Шляхціца Завальню”), выдатныя абразкі з доктарам і пантамімаю, Мар’янам, пастушком і асабліва анёламі ў аблоках. Чарговы раз раю Вам: знайдзіце ў сваіх успамінах якую-небудзь сюжэтна цэласную гісторыяю – і пішыце. Сам гэтак пачынаў у 1997 годзе з “Нашай Нівы”, ды й зараз багата розных літаратурных конкурсаў для моладзі. (гы-гы :)
Буду зь нецярпеньнем чакаць Вашага тэксту пра Заслаўе.

Адказы на Вашыя запыты:
1.Большасьць маіх вартых працаў захоўваецца зараз у адной мастакоўскай сям’і ў Менску. Дарэчы, плянаваў іх выставіць на сайт – але пакуль гэта тэхнічна складана зрабіць.
2.Адпачынак – калі Бог дасьць, некалькі дзён будзе ў сярэдзіне ліпеня.
3.Прывітаньне Партызану перадам, як толькі ён вернецца са сваіх вандровак па суседзях (ужо другі дзень не начуе ў хаце).

...Ледзь не забыўся. Другі абзац Вашага ліста проста віртуозны. У рамку і на сьцяну :)

Зычу Вам волі, веры й творчага натхненьня ў Духу Сьвятым. Дабраславі Вас Бог!
З удзячнасьцю й павагай. Павал Севярынец. 01.07.2006г.